الهام

دلم گرفته!

عشق فقط يكبار به سراغ هر كس مي آيد
وبراي يك عمر مي آيد
ونخواهد رفت تا ما برويم
وعشق همان بود كه با تو وزيد

يك بار ويك عمر

نگاه آبی دریا تو هستی

چراغ روشن شبها تو هستی

به ذهن سبز باغ نو بهاران

شمیم رویش گلها تو هستی

شب سرد زمستان مرد عزیزم

بلندای شب یلدا تو هستی

تو مثل پلک های روشن روز

خیال آبی فردا تو هستی

وتو ای تک سوار جاده ی عشق

برایم مثل یک رویا تو هستی

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
سرها در گريبان است
كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را
نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند
كه ره تاريك و لغزان است
وگر دست محبت سوي كسي يازي
به اكراه آورد دست از بغل بيرون
كه سرما سخت سوزان است
نفس ، كز گرمگاه سينه مي آيد برون ، ابري شود تاريك
چو ديدار ايستد در پيش چشمانت
نفس كاين است ، پس ديگر چه داري چشم
ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟
مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس ناجوانمردانه سرد است … آي
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي
منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم
منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور
منم ، دشنام پست آفرينش ، نغمه ي ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم
حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست ، مرگي نيست
صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فريبت مي دهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحرگه نيست
حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ ميدان ، مرده يا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است
حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

همیشه با خودم فکر می کردم آخه زندگی من چرا خوشی هاش و خنده هاش اینقدر کم و سبکه ولی غم وغصه و گریه هاش اینقدر سنگین و طولانیه.چرا تا میام احساس خوشبختی کنم یه چیزی همه چیو به هم میریزه درست مثل اینکه یه بچه با یه تیکه چوب یه آب زلال رو گل آلود کنه خوشیای منم یه جوری بهم می ریخت . ولی امروز با تمام وجود احساس خوشبختی میکنم وفکر میکنم که هیچوقت اینقدر خوشحال نبودم حتی اون وقتایی که به ظاهر خوشحال بودم و می خندیدم بازم یه غمی رو دلم سنگینی می کرد ولی حالا احساس می کنم هیچوقت خنده هام و شادیام مثل حالا از ته دل و با تمام وجود نبوده.خوشحالم…   

خبر را در بالاترين خواندم كه سيمين مرد . خواستم بگم سيمين زنده است . نمي دانم رو چه حسابي اين شايعه را ساختن چون حالش هم كاملا خوبه

تا زنده هستم زنده هستم
تا زنده بر انصار بیداد
با اسبی از توفان و تندر
با نیزه یی از شعر و فریاد
هر چند در میدان نبودم
با دیو و دد جنگ آزمودم
بس قصه کز میدان سرودم
زانجا که باروت است و پولاد
پیرم ولی از دل جوانم
خوش می رود با کودکانم
من مامک پر مهرشانم
گیرم که دیگر مامشان زاد
ای عمر احمدزاده پربار
ای بخت روشن با جهاندار
وان خیل دلبندان هشیار
پیروز مندی یارشان باد
جمعی که این سان مهربان بود
یک روزه ما را میزبان بود
فصل نشاط اصفهان بود
در اعتدال ماه خرداد
رفتیم و مأمن بی امان شد
پر شور و شر نیم جهان شد
از فتنه ی انصار بیداد
ای اصفهان ، ای اصفهان ، داد
در گیر و دار ترکتازی
آموخت ما را سرفرازی
سروی که در آشوب توفان
سر خم نکرد از پا نیفتاد
من کاج پیر استوارم
از روزگاران یادگارم
حیران نظر دارد به کارم
بیدی که می لرزد ز هر بار
بنیان کن کوان دیوم
در شعر می توفد غریوم
از هفتخوان خواهم گذشتن
با کوله ی هفتاد و هشتاد

خبر در بالاترين

اینقدر انتظار اومدنت رو کشیدم که که وقتی اومدی یادم رفت چیا می خواستم بهت بگم چه حرفایی رو دلم سنگینی کرده بود یادم رفت بگم چرا دیر کردی آخه نمی گی من نگرانت می شم نگفتی من شبا تا صداتو نشنوم خواب به چشمم نمیاد تو که بی معرفت نبودی.می دونستم بی معرفت نیستی و الان به یقین رسیدم اومدنت و دیدن دوبارت مثل همیشه آرامش بخش بود همونطور که آروم و بی صدا رفتی و آرامشمو بردی به همون آهستگی مثل یه سایه برگشتی و آرامش و شادی رو که فکر میکردم هیچوقت دیگه سراغ دل من نمیاد رو برام هدیه آوردی و این با ارزش ترین چیزیه که تو زندگیم دارم و به داشتنت و بودنت افتخار میکنم برگشتنت اینقدر قافل گیر کننده بود که من حتی وقت نکردم حیاط خزون زده دلو به افتخار قدمات آب و جارو کنم و باغچه دلو گلبارون.شاید هنوزم دیر نشده باشه که بگم همه گلهای زیبای بهاری نثار قدمات. واینو بدون که اگه هزار بار دیگه از اول متولد بشم اولین و آخرین و بهترین تویی با من بمان…

می ترسم از همه چیز می ترسم از بودنت از نبودنت از رفتنت از اومدنت نکنه همش رویا باشه نکنه دارم خواب می بینم نکنه یه وقت از خواب بپرم ببینم که همه چیز هیچ چیز نبوده جز یه خواب شیرین با یه لبخندی که تا به لب برسه به اشک تبدیل شه نکنه گریه صدای خنده هامو بشنوه و حسادت کنه . من ترک خورده ام ترک خورده ای که به زحمت تکه تکه هاشو کنار هم نگه داشته که بتونه سرپا دووم بیاره نکنه ایندفعه خورد بشم . آخه من که دیگه جایی برای خورد شدن ندارم . یعنی ممکنه یه روزی منم احساس خوشبختی کنم چون تو رو دارم .

ایندفعه که داریم دوباره شروع می کنیم می خوام شبانه روز کنارت باشم حتی برای یک لحظه هم ازت دور نباشم حتی به اندازه یه تار مو دیگه نمی تونم این دوریا و دلهره ها دلواپسی ها و قایم موشک بازیارو تحمل کنم این فاصله ها باعث خیلی چیزا شده که من نمی خوام دوباره تجربش کنم واقعا دیگه نمی کشم باید تو تمام ابعاد زندگیم حضور داشته باشی و کنارم باشی من از این فاصله ها ی خفقان آور متنفرم عذابم می دن این فاصله رو از بین ببر صلا دوسش ندارم نمی خوام باشه می خوام فقط من باشم و تو و تو وتو و تو ودیگه هیچ چیز نمی خوام …

نجاتم بده …

امروز بالاخره بغض آسمون ترکید و اشک منو هم درآورد یادته همیشه دوست داشتم با هم زیر بارون قدم بزنیم و گریه آسمونو ببینیم.بارونو خیلی دوست دارم ولی نبودن تو باعث شده بود که هیچیو احساس نکنم تهی شده بودم خالی و پوچ در انتظار مرگ.ولی حالا که هستی انگار تنهاییم دیگه تنها نیست انگار تمام دلتنگیم، بغض هام ،اشکهام و فریادهامو به تو سپرده ام و چه آسوده ام …

و بارونو با تمام لطافتش حس کردم و خیلی سبک شدم